Ben Kar'ı ilk seninle sevmiştim...
İlk seninle beyaz masumluğuna yüzümü
sürmüştüm.
Kar seninle bu kadar güzeldi.
Seninle bu kadar sıcaktı soğuk gövdesi.
Kar; Avuçlarıma ilk alışımda senin
ellerini tutar gibi hissettirmişti.
gözlerimin içine ilk parıldadığı zaman bembeyaz;
senin gözlerinin parıltısı gibi gelmişti
bana.
Sen gibiydi kar...
Senin gibiydi...
Oysa önceleri de yağmıştı şemsiyemin üzerine
Ama ben en çok seninleyken saçlarıma yağmasını
sevmiştim.
Ben Kar'a ilk manasını seninle vermiştim.
İlklerin başlangıcıydı Kar,
sonların bitişi...
İlk Galata kulesinde yağmıştı üzerimize
iki çocuk gibi şen, en tepeden izlemiştik
şehre inişini.
bir melekler tutuyordu ellerinden, bir
biz tutuyorduk
eriyordu sonra avuçlarımızda;
biz gülüyorduk...
bir kar yağıyordu,
bir dünya dönüyordu,
birde bizim başımız dönüyordu...
Ben Kar'ı ilk seninle sevmiştim...
ne var ki bir sen bilmiyordun bunu
herkes biliyordu; Kar bile
O eridi gitti.
Sonra bir daha yağdı üzerime ve bir kez
daha...
O hep zamanını bildi ve tuttu melekler
ellerinden
Ve sen...
hiç gelmedin; tutamadık bir daha kar'ı
ellerimizde
o öğrendi senin için onu
bir Sen hiç bilemedin
Kar'ı Senin için sevdiğimi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder