ŞAİR OLDUM YOKLUĞUNDA

Yokluğunda şair oldum sevgilim
Ellerim titrediğinde apansız
Dudaklarım susuz kaldığında
Yağmurlar gözlerime yağdığında
Ben şair oldum.

Sırtım hayatın ağırlığından büküldüğünde
Şiir suya yazılır gibi ruhuma yazıldığında
Geceler sabaha varmadığında
Yokluğunda şair oldum.

Kuşattığında benliğimi zamansızlık
Sonra gelgelelim bir güneş doğduğunda
Perdelerin ardına sızdığında
Gün geceyi karşıladığında
Ben şair oldum.

Ay dolunaya büründüğünde
Sızı olduğunda yokluğun
Kalem kâğıda gölgesini düşürdüğünde
Sevdamı kâğıtlara ifşa ettiğimde
İşte böyle şair oldum…