SOKAK KÖŞESİNDE YALNIZLIK...

Vakit gece;
Loş bir lambanın altında,
Issız bir sokak köşesinde
Gecenin dostu kedilerle
Seni konuşuyoruz.

Mevsimlerden kış…
Ben sokakta kedilerle üşüyorum
Birkaç sokak çocuğu ilerde
Kendi hüzünleriyle üşüyorlar.

Söylüyorlar yalnızlık şarkılarını
Küçük bir ateşin etrafında toplanmış.
Yitirilmiş hayatlarının izleri parlıyor yüzlerinde
Umutsuz yaşamın kıyısında hepsi
Ben de onlardan farksız
Yitirilmiş ve öksüz bir sevdanın kurbanıyım
Umutsuzluğun umudundayım.
Zamanın ne gerisinde ne de ilerisinde
Öylece dururken sokak köşesinde
Üşüyoruz kedilerle

Birde biraz uzakta sokağın sahipleriyle
Onlar yalnızlık şarkılarını söylemekte
Ben ise efkârıma yanıyorum.
Kim daha yoksul, kim daha hayatın kıyısında
Kimin yüreği aydınlık bu yalnızlıkta?
Kimin daha karanlık gideceği, varacağı yollar?

Vakit gece;
Aklımda bin bir çeşit soru.
Mevsimlerden kış
Üşüyoruz sokağın sahipleriyle
Bir de sokağın sahipsiz kedileriyle.