Bir solukta neler çekmez insan içine. Ta ciğerlerine anlık mesabede
neler doldurmaz ki? Hüzünleri doldurur, yüreğinin en ücralarına, aşkı sindirir
yürek zarına, dertleri sindirir. Bir solukta neleri hapseder başka başka bir
bilseniz...
Bir yalnızlık vurdu mu kıyılarıma, yosun kokularını içime çeker gibi
çekerim yalnızlığı da bir nefeste ta içerime. En tepeden, en aşağıya kadar
batarım çukuruna yalnızlığın. Bulanır her bir zerre miskal hücrelerime. Sırça
yüreğime çöreklenir sonraları. Bir
kırlangıç misali göç etse de bu duygular, hep benim bir parçam olarak ilk
sırada yer alır. Nahif bir can taşırım omuzlarımda. Nahif ama bir o kadar ağır
kütleye sahiptir. Bazen yaralar geçer
omuzlarımı bazense en yakın, biricik, yoldaş, sırdaş oluverir.
Cam kırıkları batar canımın en öpülmemiş, en dokunulmamış zerrelerine.
Parmak uçlarımı kanatır saatlerce. Hüzünler bir ışık huzmesi gibi çakar
beynimde. Gürültüsüyle sesim cılızlaşır adeta. Nefes nefes dolar bağrıma.
Aldığım soluklar, vermeye sıra gelince dizilirler boğazımın tam ortasında.
Çaresizlik başa düşman olur adeta. Kışkışlamak yetersizdir. Bir çöreklendi mi,
bir oturdu mu hayatımın merkezine, tavaf eder dururum etrafında. Afakımı sarar
çıkmaz sokaklar. Bir çıkış, bir yol, bir iz bulamaz olurum. En şiddetlisinden
bir fırtınaya tevafuk ederim. En acımasız tarafıyla hoyratça savurur beni bir
oradan bir buraya. Bunca gayret, bunca çırpınışın sonu kurtuluş olur mu bilemez
olurum.
Bir muammaya kapı aralasa da
duygularım; ümitlerimi israf etmem öyle her zorluğa. Pencerelerim her daim
açıktır rüzgâr esintilerine ılık ılık. Uzaklardan gelirler de buyur ederim
içerime. Perdeleri örtmem katbekat üzerlerine. Misafirperverdir yüreğim acılara
olduğu kadar sevinçlere de. Balonlar uçururum rengârenk gökyüzüne.
Pencereleri açık olmalı bir insanın. Kapatmamalı kendini ve ruhunu
perdelerle. Sırçadandır yürek ama bir paye mesabesine ulaşmanın yolu ise açık
olmaktan geçer bilirim. Sindire sindire, yaşamalı bu hayatı. Sevinciyle,
kederiyle kabul görmeli bizde. Yalnızlığıyla, kalabalığıyla sevilmeli hayat.
Her bir duygunun değeri ayrı ayrı bilinmeli. Zira öyle olmasaydı ne olurdu bir
düşünsenize? Ümitsizlik olmasaydı; ümit etmenin kıymetini nasıl bilebilirdik? Yalnızlık
olmasaydı; kalabalık bir ortamı nasıl değerlendirmemiz gerektiğini nasıl
öğrenecektik? Peki ya hiç sevgisiz kalmasaydık; aşkın, muhabbetin, dostluğun
kadrini kıymetini neye göre ölçecektik.
Sürgit senelerde yaşadığımız, bir şekilde olumlu veyahut olumsuz idame
ettiğimiz bu hayat bizim iyi bir öğretmenimiz aslı itibariyle. Peki ya bizler
nasıl bir öğrenciyiz? Hayatın kelimelerini anlamakta eminim zorluk çekiyoruz. Bizimle
konuşma dilini eminim çözemiyoruz. Kimi zaman sert bir öğretmen; çünkü
kelimelerini hoyratça savuruyor üzerimize. Dayanamıyoruz, yılıyoruz,
yoruluyoruz… Bir de bakmışız tam zıddı; mülayim oluvermiş bize karşı.
Merhametle kuşanmış afakımız. Ne var ki; sevinçlere alkış tuttuğumuz kadar,
kederlere kapımızı açamıyoruz. Biz açmasak da kapımızı, dertlerimize karşı
misafirperver olmasak da onlar hiç sormadan kurulurlar ruhumuzun başköşesine.
İşgal ederler bir süreliğine hayatımızı. Kurtuluş çareleri, çözümleri ararız
yek bir elden. Tam çözümsüzlüğün var
olduğu kanısına inandıracakken kendimizi bir kapı açılı verir ardına kadar ve
buyur eder bizi kendisine. Benimde dilime böyle zamanlarda bir şiir dolanıverir.
Senelerdir dillerde virt olan, birçok kişiye derman olan bir şiir takılır.
Takıldığı gibi yaralarıma merhem oluverir. Çoğumuzun bildiği muhtemel bir
şiirdir bu. uzaklardan gelen bir öğüttür ve de. Yunus Emre ne güzel söylemiş;
Hoştur bana senden gelenYa gonca gül yahut diken,
Ya Hayattır yahut kefen.
Nârın da hoş, Nurun da hoş
Unutmamak için, derdi de vereni, sevinci de vereni, okurum bu şiiri
bir zikir misali. Kulaklarımda çınlayan bir öğüttür adeta. Zinhar bu dünya için
biriktirdiğimiz kadar Ahiret hayatımıza da götürecek bir şeylerimiz olmalı,
birikmeli. Zira zihinlerde güzel bir anı olarak biriken mutluluklarımız gibi,
dertlerimizde sabrettiğimiz nispette amellerimize nakşedilecek ve güzel bir
amel olarak ellerimize günü geldiğinde iade edilecek. ve nihai olarak kimi kime şikâyet ettiğimi
düşünürüm ve daha birçok severim dertlerimi. Hepsiyle barışık olurum. Tıpkı Yunus
Emre in dediği gibi kahırda da, lütufta da, her koşulda derdi veren yüce, ulu
Yaratana hürmeten kabullenirim. Ve karşılıksız kalmaz bilirim. Öyle bir
karşılıktır ki bu yüceler yücesi Rabbimizin rızasına nail olmak vardır
ucunda. Hiçbir karşılık bu kadar kalıcı
ve lezzetli değildir oysa. Ve hayat okulu böylelikle öğretir hale rıza
göstermeyi. Zordur bilirim zordur amma velâkin unutmamalıyız derdi verenin
kıymetinden ötürü dertlerimizi de sevmeliyiz. Takdirine rıza göstermeliyiz.
Nihayet olarak dertlerimize de, kederlerimize de, sevinçlerimize ve
mutluluklarımıza gösterdiğimiz muameleyi yapmak; her daim canımıza bir cennet
misali güzel iyilikler isabet ettiğindeki gibi onları da hoş geldin deyip
bağrımıza basmak gerek. Bakın ve görün ki böyle yapmak sıkıntılarımızı daha da
hafifletecek ve zamanla her şeyimizle kendimizi sevmemizi ve kendimizle daha
çok barışık yaşamamızı sağlayacak. Aksi takdirde imtihan hayatı olan bu fani
dünyada hep canımızın cennette olması gibi bir beklentiyle boğuşmaktan,
debelenmekten bir gün ruhumuzda, bedenimizde yorulacak ve dimyata pirinç almaya
giderken evdeki bulgurdan olunur deyimindeki misali elimizde avucumuzda olanı
da kaybetme tehlikesiyle karşılaşacağız.
Öyle ise ruhumuzun hüznüne,
derdine ve kederine de mutluluğu, sevinci, neşeyi karşılar gibi merhaba…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder