ÇIĞ GİBİ...

Nasıl da bir yoksunluk bıraktın bana?

Öyle allayıp pullayıp hem de.

Tutuşturdun bir hediye gibi ellerime.

Nasıl da bir hasret bıraktın bana? Sızlata sızlata yüreğimi hem de.

Hiç acımadan, merhamet etmeden mahkûm ettin.

Mecburdum boyun eğmeye.

Bir madalyon gibi taktım boynuma sunduklarını.

Ve onurluca taşıdım sinemin tam ortasında.

Nasıl da bir gözyaşı bıraktın kirpiklerimin ucunda.

Boğazımda düğüm oldu kelimeler.

Hep dilimin ucunda bir acı olarak kaldılar.

Nasıl da bir sessizlik bıraktın bana.

Çığlık olup büyüdü acılar. Feryat oldular yine de sustular.

Sustu martılar benimle.

Sustum ben.

Nasıl da bir keder bıraktın bana öyle.

Dinmeyen,

Ve her gün daha da büyüyen,

Sonra bir çığ oluveren bir keder

Şimdi bıraktıklarını saymakla meşgulüm

Kendimi biriktirdiğim yoksunlukların ellerinde heba etmekle

Zaman en iyi kumbara ellerimde

Ve kazancım çok

Yoksunluk ise tükenmez bir meblağ

Hiç azalmayan ve hep artan

Şimdi bakıyorum da kumbaramda birikenlere

Nelere karşılık neler feda edilmiş?

Umutlara karşı vefa nasıl tüketilmiş…

Ama

Biliyorum ki;

Kaybetmeden kazanılmıyor hiçbir şey

Ve biliyorum ki ben kaybede kaybede kazananlardanım...