BABA...

Yoksun şimdi baba!
Cennette bir kuş musun?
Yoksa bir çiçek mi rengârenk açan?
Yoksun şimdi, uzaktasın,
Hayalimin uzağında bir mekândasın.
Ben mi uzatmıyorum ellerimi sana,
Yoksa sen mi tutmuyorsun ellerimi?
Ben mi ulaşamıyorum sana,
Yoksa sen mi gelmiyorsun bana?
Soluk bir ten, yorgun bir beden
Yalnız bir yürek... Muhtaç bir ben!
Yoksun şimdi baba!
Oysa herkesin babası vardı yanında.
Bana yetim diyorlardı, senin yokluğunda büyürken.
Sen yoksun ya her şeyim yetim benim
Bayramlarım yetim,
Günlerim yetim,
Duygularım yetim.
Her şeyim senin yokluğunda yarım baba!
Uykularım her gece yarım ,
Gözyaşlarım yarım, gülmelerim yarım.
Güçlü gözükmem gerekti hep baba benim,
Benim babam seni döver diyemedim ben hiç!
Benim koruyucum yine bendim çünkü.
Hüzündü bir adım, diğer adım yetimdi,
Falancanın yetim oğlu derlerdi benim için.
Benim hiç ismim olmadı baba!
Çünkü sen yoktun ve yine yoksun
Ve ben hala falancanın yetim çocuğuyum!