GÖKYÜZÜMÜN LAMBALARI...

Söndü lambaları gökyüzümün
Yokluğunda bir perde çektiler gökyüzüyle arsına,
Bulutları sığınak yaptılar efkârlarına,
Yıldızların da gözyaşı olsaydı onlarda ağlayacaktı.
Sesleri çıksa gürleyeceklerdi.
Yoktu onların kelamları, suskundular, sessizdiler.
Oysa Işıkları bedenimi aydınlatırdı gecelerimde.
Ruhumu yansıtırlardı ışıklarıyla.
Ama sen yoksun ya şimdi,
Onlarında söndü ışıkları.
Gri kurşuni bir kedere büründüler.
Gece mavisiyle aralarında bir aşk vardı,
Şimdi terk ettiler maviyi de geceleri de.
Söndü lambaları gökyüzümün.
Varlıkla aralarına bir perde çektiler.
Parıltılara veda ettiler, kendilerini feda ettiler,
Benim efkârıma onlarda eşlik ettiler.
Söndü lambaları gökyüzümün.
Onların ateşi söndü ,
Ama benim içimde bir ateş çaktı.
Onlar söndü, ben yandım.
Onlar kaçtı ben koştum.
Söndü lambaları gökyüzümün.
Ama ben sönmez oldum…
Onların ateşi benim içimde yanar oldu.
Söndü lambaları gökyüzümün.
Yokluğunda bir perde çektiler gökyüzüyle arsına
Çünkü sen yoksun.
Onlar söndü ben yanar oldum…
http://youtu.be/wzT0rYx1v4c